دين و رسالت او بود . پس از مدتى كوتاه - گفته‌اند : سه روز ، يا حدود يك ماه « 1 » - امّ المؤمنين خديجه درگذشت . او برترين ، نيكوترين و خوش‌اخلاق‌ترين همسران پيامبر ( ص ) بود . يكى از زنان پيامبر ( ص ) به رغم اين كه هرگز با خديجه در خانهء پيامبر ( ص ) نبود ، امّا همواره حسادت و غيرت شديدى نسبت به او داشت . پيامبر اكرم ( ص ) سال دهم بعثت را به خاطر درگذشت ابو طالب و خديجه ، عام الحزن ؛ سال اندوه نام‌گذارى كرد . اين نام‌گذارى ، اين بيان‌گر خدمات شايسته و فداكاريهاى بىمانند آن دو در راه دين و حمايت از پيامبر اكرم ( ص ) است . بديهى است ، علاقه و حزن نسبت به اين دو يار فداكار ناشى از مصلحت شخصى و عواطف خويشاوندى نبود ، او فقط براى خدا و در راه خدا دوست مىداشت و بس . او نه بدان جهت كه يكى همسر او بوده است و ديگرى عمويش ، بلكه از اين جهت از فقدان و فراق آن دو اندوهگين است كه در آنان ايمان قوى ، استقامت و پايدارى در دين ، و فداكارى و جان بازى در راه عقيده و خدا را احساس مىكرد . رسول خدا ( ص ) هنگامى كه حادثه درگذشت آنان را عزاى عمومى اعلام مىكند ، در حقيقت به همين نكته اشاره دارد . آنجا كه فرمود : دو مصيبت بر اين امّت وارد شده ، من نمىدانم بر كدام يك ، بيشتر شيون كنم . « 2 »

--> ( 1 ) . سيره حلبى ، 1 / 364 ؛ التنبيه و الاشراف ، 200 ؛ البداية و النهايه ، 3 / 127 ؛ سيره ابن كثير ، 2 / 132 ؛ تاريخ يعقوبى ، 2 / 35 . ( 2 ) . روضة الواعظين ، 138 ؛ اوائل المقالات ، 13 ؛ الطرائف ، 298 ؛ شرح نهج البلاغه ، 4 / 165 .